سلام دوستان بازهم چند تا از همان قماش
هرگز دستانم ، چشمانم تاروپودم در گذر زمان
اندوهگین ترین لحظه های
آی خانم را
و
آهنگ بادرا
در مسیر
بزرگترین گنجینه
نیا کان
از یاد نخواهد برد
و
ای!
آن آواز بلند
زتنگنای زمین
همه را نفرین کنان
خاموش خواهد شد ؟
گریه های چشمانم چشمه های زمین را منبع شد اما قلب تو ! دیگر شگوفه های دیارم با طعم تلخ باروت بی 52و جرقه های آتش همقطارانش عادت کرده . امشب ترا به تصویر می کشم رنگ ورخ ترا به تدبیر می کشم هرچند بلندست قدت کاغذم کوتاه بازهم به پیروی ز بهزاد می کشم اینک سکوت ومن وچشم های تو قلب به سان پنج وتیر می کشم قطره قطره می چکد اشک جای رنگ معلوم نیست آنچه من می کشم بازشب است وآخرای شب تکرارخط خط وپاییز می کشم